- مخصوصاً براى رزق حلال- دعاء كند، مثلًا بگويد: «يا خَيْرَ الْمَسْؤُولينَ، وَ يا خَيْرَ الْمُعْطينَ، أُرْزُقْني‌ وَ ارْزُقْ عِيالي‌ مِنْ فَضْلِكَ، فَإِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظيمِ». ٦- نمازگزار مرد بين دو سجده و بعد از آنها بر ران چپ بنشيند، و روى پاى راست را بر كف پاى چپ بگذارد، ٧- در نشستن بين دو سجده بگويد: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبّي‌ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ»، ٨- بعد از هر سجده در حالى كه نشسته است و بدنش آرام مى‌باشد تكبير بگويد، ٩- در حال نشستن دست راست را بر ران راست و دست چپ را بر ران چپ بگذارد، ١٠- در حال برخاستن از سجده براى ركعت بعد بگويد:

«بِحَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِه‌ أَقُومُ وَ أقْعُدُ» يا بگويد: «أَللَّهُمَّ رَبّي‌، بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ أَقُومُ وَ أقْعُدُ».

١١- نمازگزار زن ذراع دو دست خود را به زمين بچسباند، و شكم خود را پايين نگه دارد، و اعضاء خود را جمع كند، و در وقت بلند شدن وَرِك- باسن- خود را بلند نكند، بلكه راست بلند شود؛ بعكس مرد.

خلل و شك در سجده:

٦٨٦- اگر نمازگزار پيش از تمام شدن ذكر سجده سهواً پيشانيش را از زمين بردارد، نمى‌تواند دوباره آن را بر زمين بگذارد، و بايد همان را يك سجده حساب كند؛ ولى اگر اعضاء ديگر را سهواً از زمين بردارد، بايد آنها را دو مرتبه بر زمين بگذارد و ذكر را بگويد.

٦٨٧- كسى كه نمى‌تواند پيشانى را به زمين برساند، بايد هر قدر كه مى‌تواند خم شود، و مهر يا چيز ديگرى را كه سجده بر آن صحيح است روى چيز بلندى قرار دهد، و طورى پيشانى را بر آن بگذارد كه بگويند سجده كرده است، ولى بايد كف دستها و سر زانوها و انگشتان پا را به طور معمول بر زمين بگذارد؛ و اگر چيز بلندى نباشد كه مهر يا چيزى را كه سجده بر آن صحيح است روى آن بگذارد، لازم است مهر يا آن چيز را با دست بلند كند و بر آن سجده نمايد.

٦٨٨- كسى كه به هيچ وجه نمى‌تواند سجده نمايد، بايد براى سجده با سر اشاره كند؛ و اگر نتواند، بايد با چشمهايش اشاره نمايد، و در هر دو صورت احتياط اكيد آن است كه اگر مى‌تواند مهر را بلند كند و بر پيشانى خود بگذارد؛ و اگر با سر يا چشمها هم نمى‌تواند اشاره كند، بايد در قلب خود نيّت سجده كند.

٦٨٩- اگر پيشانى نمازگزار بى‌اختيار از جاى سجده بلند شود، چنانچه ممكن باشد، نبايد