منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٥ - ششم - ركوع

بجا آوردن قنوت و همچنين بعد از گفتن تسبيحات اربعه به ركوع برود، يعنى به اندازه‌اى خم شود كه بتواند دستها را روى زانوهايش بگذارد.

٦٦٢- كسى كه ركوع را در حالت نشسته، بر دو زانو انجام مى‌دهد، بايد به قدرى خم شود كه صورت او در مقابل زانوهايش قرار گيرد؛ بلكه بهتر است به قدرى خم شود كه صورت او نزديك جاى سجده برسد.

واجبات مربوط به ركوع:

اول: ركوع بايد به طور معمول انجام بگيرد، پس هرگاه نمازگزار ركوع را به طور غير معمول بجا آورد- مثلًا به چپ يا راست خم شود- صحيح نيست.

دوم: خم شدن بايد به قصد ركوع باشد، پس اگر به قصد كار ديگرى- مثلًا كشتن مار يا عقرب خم شود- نمى‌تواند آن را ركوع حساب كند، بلكه بايد بايستد و دوباره براى ركوع خم شود.

٦٦٣- كسى كه دست يا زانوى او با دست و زانوى ديگران فرق دارد- مثلًا دستش خيلى بلند است بطورى كه اگر كمى خم شود به زانويش مى‌رسد، يا زانوى او پايين‌تر از مردم ديگر است، بطورى كه بايد خيلى خم شود تا دستش به زانو برسد- بايد به اندازه معمول خم شود.

سوم: در ركوع بايد ذكر گفته شود، و احتياط واجب آن است كه نمازگزار در ركوع سه مرتبه «سُبْحانَ اللَّهِ» يا يك مرتبه «سُبْحانَ رَبِّيَ الْعَظيمِ وَ بِحَمْدِه‌» بگويد؛ و اگر سه مرتبه «الْحَمْدُ لِلَّهِ» يا «اللَّهُ اكُبَرُ» بگويد كافى است، و در تنگى وقت و در حال ناچارى گفتن يك «سُبْحانَ اللَّهِ» نيز كفايت مى‌كند.

٦٦٤- جائز است نمازگزار تسبيح بزرگ «سُبْحانَ رَبِّيَ الْعَظيمِ وَ بِحَمْدِه‌» را با تسبيح كوچك «سُبْحانَ اللَّهِ» و يا اين دو را با سائر اذكار روى هم ذكر ركوع قرار دهد.

چهارم: ذكر ركوع بايد پى در پى و به عربى صحيح گفته شود؛ و مستحب است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه بلكه بيشتر تكرار نمايند.

پنجم: در ركوع بايد به مقدار گفتن ذكر واجب بدن آرام باشد؛ و اگر نمازگزار ذكر مستحب ركوع را به قصد ذكر مستحبى كه براى ركوع دستور داده‌اند بگويد، مستحب است در حال گفتن آن نيز بدنش آرام باشد.