پاك باشند؛ و اگر كف دست نجس باشد و مكلف نتواند آب بكشد، چنانچه نجاست آن سرايت مى‌كند، بايد با پشت دست تيمم كند؛ و اگر سرايت نمى‌كند، بايد با كف دست تيمم نمايد؛ و در اين صورت بهتر است يك تيمم هم با پشت دست انجام دهد، يعنى پشت دست را به زمين بزند و به پيشانى و پشت دستها بكشد.

شرط دوم: نيّت قربت، پس تيمم بايد با قصد قربت- قربةً الى اللَّه- انجام شود؛ و لازم نيست مكلف رفع حدث يا مباح شدن نماز و غيره را قصد كند و يا هنگام نيّت معيّن كند كه تيمم او بدل از غسل است يا بدل از وضوء.

شرط سوم: مسح تمام اعضاء تيمّم، پس اگر كسى از روى عمد يا فراموشى و يا ندانستن حكم مسأله مختصرى از پيشانى و پشت دستها را مسح نكند، تيممش باطل است؛ و براى آنكه يقين كند تمام اعضاء را مسح كرده است، بايد در مسح پيشانى مقدارى بالاتر از رستنگاه مو و در مسح پشت دستها مقدارى بالاتر از مچ را مسح كند.

شرط چهارم: ترتيب و موالات، پس در تيمم بايد پيشانى و پشت دستها از بالا به پايين مسح شوند و كارهاى آن هم پشت سر هم انجام گيرند؛ و اگر بيش از حدّ معمول عرفى بين آنها فاصله بيفتد، تيمم باطل است؛ و مكلف بايد به ترتيب اول كف دو دست را با هم به زمين بزند و بعد با كف هر دو دست تمام پيشانى و دو طرف آن را از جايى كه موى سر مى‌رويد تا ابروها و بالاى بينى- و احتياطاً روى ابروها- مسح كند، سپس تمام پشت دست راست را از مچ تا سر انگشتان با كف دست چپ و پس از آن تمام پشت دست چپ را از مچ تا سر انگشتان با كف دست راست مسح كند؛ و اگر ترتيب را ترك كند، تيممش باطل است؛ و براى مسح بايد كف دست بر پيشانى و پشت دستها در حالى كه ثابت و بدون حركت هستند كشيده شود نه بر عكس؛ و اگر پيشانى و پشت دستها كمى حركت كنند بطوريكه عرفاً ممسوح محسوب شوند اشكال ندارد.

شرط پنجم: مباشرت، پس كسى كه وظيفه‌اش تيمم است بايد خودش تيمم كند، و جائز نيست ديگرى او را تيمم دهد؛ امّا اگر نتواند تيمم كند، بايد نائب بگيرد، و كسى كه براى تيمم نائب مى‌شود بايد او را با دست خود او تيمم دهد؛ و اگر ممكن نباشد، بايد نائب دست خود را به چيزى كه تيمم بر آن صحيح است بزند، و به پيشانى و پشت دستهاى او بكشد.