ندارى او بر جدّ پدرى و با نبود يا ندارى او بر پدرِ جدّ و هرچه بالا روند با رعايت ترتيب و تقدّم رتبه؛ و اگر هيچ يك از آنان نباشند يا نتوانند و يا به وظيفه خود عمل نكنند، بر مادر واجب است؛ و چنانچه مادر هم فوت كرده يا نتواند و يا به وظيفه خود عمل نكند، بر پدرِ مادر و مادرِ مادر و پدران و مادران اينها با رعايت ترتيب و نزديكى رتبه واجب مى‌باشد؛ و در صورتى كه افراد مذكور در رتبه با هم برابر باشند، بايد مشتركاً نفقه بچه را بدهند، هرچند از نظر مرد و زن بودن با هم مختلف باشند؛ و مادرِ پدر و پدران و مادران او هرچه بالا روند در حكم پدران و مادران مادرند، يعنى واجب است در صورت نبودن پدر و مادر بچه با رعايت ترتيب و رتبه نفقه او را بپردازند.

سوم: پدر و مادر هرچه بالا روند، پس نفقه پدر و مادر در وقت فقر و ندارى بر فرزندشان واجب است، چه پسر باشد يا دختر؛ و با فوت فرزند يا فقر او، نفقه آنان بر نوه پسرى و دخترى آنها هرچه پايين روند واجب است، چه پسر باشند و چه دختر، با رعايت ترتيب و تقدّم رتبه؛ و اگر فرزند بيش از يكى باشد و همگى توان مالى داشته باشند، بايد مشتركاً و بطور مساوى نفقه پدر و مادر را بدهند، و همچنين است اگر نوه‌ها متعدّد و در رتبه با هم مساوى باشند، پس اگر شخص فقير پسر يا دختر با نوه پسرى دارد پسر و دختر بايد نفقه او را بدهند و اگر دو پسر يا دو دختر دارد يا يك پسر و يك دختر دارد بايد مشتركاً و بطور مساوى نفقه او را بدهند؛ و اگر و الدين چند فرزند داشته باشند و در ميان آنها فقط يك پسر توان مالى داشته باشد نفقه پدر و مادر بر او واجب است، و نفقه اولادِ و الدين كه برادران و خواهرانش مى‌باشند بر او واجب نيست.

چهارم: حيوانات مملوكه، پس كسى كه مالك حيوانات- حتى زنبور عسل و كرم ابريشم- است، بايد نفقه آنها را بدهد و بايد به مقدار نياز آذوقه، آب، مكان و ديگر نيازهاى آنان را تهيه نمايد؛ و لكن مختار است كه حيوانات علفخوارش را علف بدهد يا در چراگاه و سبزه‌زارها رها نموده و بچراند؛ و چنانچه با چريدن سير نشوند، بايد آنها را علف هم بدهد تا سير شوند؛ و در صورتى كه صاحب مال نخواهد نفقه حيوانات مملوكه خويش را بدهد- و لو به رها كردن و چريدن- بايد حاكم شرع يا نماينده او و با نبود دسترسى به اينها عدول مؤمنين او را به پرداخت نفقه حيوانات يا فروش آنها و اگر حلال گوشت هستند به ذبح آنها مجبور نمايند.