١٩٥- شرطهايى كه براى صحّت وضوء راجع به آب وضوء و شخص وضوء گيرنده و نفس وضوء گفته شد براى صحّت غسل هم شرط مى‌باشند، با اين فرق كه در غسل لازم نيست انسان بدن را از بالا به پايين بشويد، و در غسل ترتيبى هم موالات شرط نيست، بلكه اگر بعد از شستن سر و گردن مقدارى صبر كند و بعد طرف راست و پس از مدتى طرف چپ را بشويد اشكال ندارد.

١٩٦- اگر كسى از مال حرام يا مالى كه خمس آن را نداده به حمامى بدهد، غسل او باطل است.

١٩٧- اگر در بين هر يك از غسلها حَدَثى از غسل كننده سر بزند- چه حدث اصغر باشد يا حدث اكبر- بايد دوباره غسل كند، چه آن غسل مستحب باشد يا واجب؛ مگر غسل مستحبى حائض براى احرام، كه اگر در بين غسل حدث اكبر- خون حيض- از او خارج شود، لازم نيست دوباره غسل نمايد.

١٩٨- احكام و آثار جبيره در همه غسلها، مانند احكام و آثار جبيره در وضوء است، چه غسل جبيره‌اى به صورت ترتيبى انجام گيرد و چه به صورت ارتماسى؛ به استثناء غسل ميت كه جبيره در آن مشروع نيست.

١٩٩- احكام مسلوس و مبطون و كسى كه باد شكمش متصل خارج مى‌شود، در همه غسلها مانند احكام وضوء آنها است، پس هر كدام از آنها، چنانچه به اندازه‌اى كه غسل كند و نماز بخواند، بول يا غائط يا باد شكم از او بيرون نمى‌آيد، اگر بخواهد غسل ترتيبى انجام دهد، بايد هر قسمت از بدن را بعد از قسمت ديگر فوراً غسل دهد، و بعد از غسل هم بلافاصله نماز را بخواند.

٢٠٠- اگر كسى شك كند كه غسل كرده است يا نه، بايد غسل كند؛ ولى اگر بعد از غسل كردن شك كند كه غسل او درست بوده است يا نه، لازم نيست دوباره غسل نمايد.

٢٠١- اگر كسى هنگام غسل كردن احتمال دهد كه مانعى از رسيدن آب در بدن او هست، بايد وارسى كند تا اطمينان به نبودن مانع پيدا كند.

٢٠٢- كسى كه محدث به حدث اكبر شده و شك دارد غسل كرده است يا نه، نمازهايى را كه خوانده است صحيح مى‌باشد، ولى بايد براى نمازهاى بعد غسل كند؛ و چنانچه در بين نماز دچار شك شود، نمازش باطل مى‌باشد.

٢٠٣- همه غسلها- اعم از واجب و مستحب- عبادت هستند، و بنفسه محصِّل طهارت از حدث‌