منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٥١ - دوم - شروط احياء زمينهاى موات

احياء زمينهاى مَوات‌

چهار موضوع از موضوعات رئيسه اين بخش، از فقرات فقهيه جلد ٧ ذكر مى‌شوند، كه عبارتند از: ١- مقدّمه، ٢- شروط احياء زمينهاى مَوات، ٣- احكام مربوط به احياء زمينهاى مَوات، ٤- احكام مربوط به حريم.

اول- مقدّمه:

احياء در لغت به معناى زنده كردن است، و در اصطلاح شرع مقدّس اسلام به معناى آباد كردن مى‌باشد، و مَوات به معناى مرده و بى‌روح است، و زمين مَوات در اصطلاح به معناى زمين معطّلى است كه فعلًا به علّتى مورد كشت و زرع واقع نمى‌شود، نظير نبودن آب يا نرسيدن آب به آن يا باتلاق بودن آن و يا به سبب اينكه سنگلاخ يا شنى يا شوره‌زار و يا جنگل است و درختان يا نى آن را پوشانده و يا به هر علّت ديگر.

دوم- شروط احياء زمينهاى مَوات:

١٥٤٥- شروط احياء زمينهاى مَوات كه موجب ملكيّت آباد كننده مى‌شود عبارتند از:

١- در زمان ظهور امام معصوم عليه السلام احياء با اذن مبارك آن حضرت انجام گيرد، ٢- زمين مَوات پيش از باير شدن ملك كسى نبوده و هنوز هم دست ديگرى بر آن نباشد، مثلًا آن را تحجير و سنگ چين نكرده باشد، ٣- آباد كننده، كارى انجام دهد كه عرفاً بگويند آن زمين را احياء