نظريات اخلاقي، علمى، ديني، سياسي و اجتماعى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٥ - (٣٠) قالب گيرى فكرى
(٣٠) قالبگيرى فكرى
بسارى از افراد حتى توانگران از زندگانى خود شكايتهائى دارند، دنياى مادى ظرفيت آرزوها و حتى نيازمنديهاى انسان را ندارد، خوشبختى مطلق و كاميابى كامل امر ذهنى است.
عوامل بازدارنده و علل منافى با تمام انواعى كه دارند از دو دسته بيرون نيستند.
يك دسته آن غير اختيارى است كه غالبا چارهپذير نيست و همچون شهاب ثاقب بر حريم زندگانى افراد وارد و آرامش آنان را بر هم ميزند.
دسته دوم اين عوامل اختيارى است كه توسط جامعه يا فرد بوجود آمده دامنگير آنان ميشود. ما در اين جا در بيان عوامل دسته اول و منابع پيدايش آنان نيستيم بلكه بحث روى عوامل دسته دوم است.
آيات زيادى در قرآن مجيد است كه ميگويد مردم بر خود ستم ميكنند و بدستهاى خودشان فساد و تباهى در دريا و خشكه آشكار ميگردانند، يعنى خودشان سبب گرفتارى خويش ميشوند و سپس بدون توجه بواقعيتها بغير خود بدبين ميشوند و گاهى قسمت را عنوان ميكنند و گاهى قدر و قضا[١] را متهم ميكنند و گاهى از حكمت بالغه الهى صحبت بميان مىآورند و بيهوده از اصلاح ريشه ناراحتىهاى خود كنار ميروند.
يك سلسله گرفتاريها معلول بىباكى و تقصير جامعه است كه بايد آنرا اصلاح كرد ولى تا زمانيكه جامعه اصلاح نشدهاند، آثار بد آن بر افراد
[١] صحيح قدر و قضاست نه قضا و قدر كه مشهور شده است، يعنى اول قدر است بعد قضا و براى تحقيق آن به صراط الحق ج ١ مراجعه شود.