در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٥ - زبان قرآن كدام است؟

پذيرش آن فرهنگ است.

آيا مى‌شود يك كتاب، كتاب هدايت و تربيت باشد و براى طرد و منزوى كردن فكر و فرهنگى باطل فعاليت خود را با زبان برخاسته از آن فكر و فرهنگ شروع كند و با اين كار مهر صحت و قبولى بر آن بزند؟

اگر قرآن نظام برده‌دارى را پذيرا بود نمى‌گفت: فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ* وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ* فَكُّ رَقَبَة[١]، و نخواست از گردنه بالا رود، و تو چه دانى كه آن گردنه [سخت‌] چيست؟، بنده‌اى را آزاد كردن.

و اگر دختر را كم ارزش‌تر مى‌دانست و آن را وسيله‌ننگ مى‌شمرد، مبارزه با عقايد و رفتار مردم جاهلى نمى‌كرد و با زنده به گور كردن دختران مخالفت نمى‌كرد و نمى‌گفت: وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ* بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ‌[٢]؛ و هنگامى كه پرسند از آن دخترك زنده به گور كه به كدامين گناه كشته شده است.

و اما آيه شريفه: أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنثَى‌[٣] معنايش اين نيست كه اسلام اين فكر را مى‌پذيرد، معنايش اين است شما كه داراى چنين فكرى هستيد، چرا خدا را دست كم مى‌گيريد؟ آيا اين پندار، طبق عقيده خودتان گمان بد بردن به خدا نيست؟

[١]. سوره بلد، آيه ١١- ١٣.

[٢]. سوره تكوير، آيه-.

[٣]. سوره نجم، آيه ٢١.