در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٢٨ - زبان قرآن

هم خوردن توالى آنها».[١]

«آرتور جان آربرى» مترجم معروف انگليسى قرآن هم در اين زمينه مى‌نويسد:

«قرآن از هر انسجامى كه مربوط به ترتيب نزول باشد و نيز از هر انسجام منطقى بسى به دور است. خواننده قرآن به ويژه اگر ناچار باشد كه به يك ترجمه اكتفا بكند هر چند آن ترجمه از نظر زبان شناختى دقيق باشد بى‌شك از جسته جسته بودن و ناپيوستگى بسيارى از سوره‌ها حيران و هراسناك خواهد شد. بعضى در مقام پاسخ گويى برآمده و گفته‌اند: اين ناپيوستگى مشهود، غالباً به اشتباه‌هايى در نسخه‌هاى اوليه مربوط مى‌شود. من برآنم كه اين بافت طبيعى خود قرآن است. نوسانات ناگهانى محتوا و فحوا، اگر با ديد فراگير نگريسته شود، مشكلاتى را كه بعضى از منتقدان را سرگشته ساخته به بار نمى‌آورد. اين منتقدان دلخوش به اينند كه اقيانوس فصاحت پيامبرانه را با انگشتان تحليل و تتبع متفاضلانه خود بپيمايند. هر سوره‌اى در خود وحدتى دارد و تمامى قرآن يك وحى واحد است و تا والاترين سطحى سازگار است».[٢]

بنابراين، يكى ديگر از مشكلات فهم قرآن- آن طور كه گفته شده- جسته جسته بودن، و برگزيدن سبك نامتعارف و ناپيوسته و فاقد تلائم و

[١]. همان.

[٢]. همان، به نقل از مقدمه ترجمه انگليسى آربرى از قرآن مجيد.