در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٩٧ - روشهاى تفسيرى

از جمله تفاسير مأثور در شيعه مى‌توان به تفسير عياشى، فرات كوفى، تفسير قمى، البرهان و نورالثقلين اشاره كرد. در اهل سنت نيز تفاسيرى چون الجامع و البيان/ طبرى (متوفى ٣١٠ ق)؛ الدر المنثور فى التفسير المأثور/ سيوطى (متوفى ٩١١ ق) و الكشف و البيان/ ثعلبى (متوفى ٤٢٧ ق) به رشته نگارش در آمده است. لازم به ذكر است كه دقتى را كه مفسران شيعى در بازشناخت روايات صحيح از سقيم مبذول داشته‌اند، در ميان دانشمندان اهل سنت به چشم نمى‌خورد.

ج. روش عقلى:

در اين روش مفسر با استفاده از درك و فهم سليم، به تدبر و تفكر در قرآن پرداخته و بدون هيچ‌گونه تحميل و پيش فرضى كار تفسير را انجام مى‌دهد.

تفسير القرآن و العقل/ سيد نورالدين حسينى اراكى (متوفى ١٣٤١ ق) و تفسير ملاصدرا را مى‌توان از اين طبقه برشمرد.

روشهاى تفسيرى‌

كتابهاى تفسيرى با سه روش كلى نگاشته شدهاند:

تفسير ترتيبى، تفسير نزولى و تفسير موضوعى.

مفسّران هر كدام به سليقه خود راهى و روشى را براى تبيين و تفسير قرآن كريم برگزيده‌اند؛ يكى به تفسير آيه به آيه و به صورت ترتيبى، از اول تا آخر يا بعضى سور را تفسير كرده؛ ديگرى به تفسير