در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١١٠ - هدايت، روح قرآن

٢- محور «انسان- خدا»: در اين محور درست به نحو معكوس روابطى كه انسان با خدا دارد يا لازم است داشته باشد (از نظر طبيعى، روحى، شرعى، اخلاقى، عبادى و ...) قرار مى‌گيرد.

٣- محور «خدا- جهان»: در اين محور هرگونه مشيت خدا نسبت به جهان (از طريق تكوينى، تشريعى، دنيوى، اخروى، جهان معنوى يا مادى مربوط به گذشته يا آينده يا حال) جاى مى‌گيرد.

٤- محور «جهان- خدا»: در اين محور هر گونه ارتباط و انتسابى كه جهان به خدا دارد يا لازم و مناسب است داشته باشد، مورد نظر است.

٥- محور «انسان- جهان»: كه از ارتباط و انتساب به جهان نشأت مى‌گيرد. در اين بخش نيز فرق نمى‌كند، آنچه هست با آنچه بايد باشد هر دو مورد نظر است.

٦- محور «جهان- انسان»: هر انتسابى كه جهان با انسان دارد يا بايد داشته باشد در اين محور بحث مى‌شود.

اين سه مركز و شش محور، مجموعه كامل شناخت است كه در قرآن كريم مطرح شده است و اساس و پايه هدايت قرآنى را در بر مى‌گيرند.

در خاتمه حديثى از حضرت صادق (ع) مناسب اين مقال است.

«رُوِىَ عَنِ الصادق (ع): وَجَدْتُ عِلْمَ الناسِ كُلِّهم فى أرْبَع، أوَّلُها: أنْ تَعرفَ ربَّك، و الثانية: أنْ تَعْرِفَ ما صَنَعَ بِكَ، الثالثة: أنْ تَعْرِفَ ما