در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨٢ - ٣ پيآمدهاى آفرينش انسان
٢. كار بد و زشت، هر چه در نظر انسان خوب جلوه كند و فريب دهنده باشد و انسان با اميد و آرزو در پى آن برود، پشيمانى و رسوايى در پى داشته، دير يا زود گريبانگير انسان مىشود و انسان هر چه سعى كند كه اين رسوايى و پريشانى و پشيمانى را از خود دور سازد، نمىتواند از پيآمدهاى آن رهايى يابد.
٣. هيچگاه راه اصلاح بسته نيست. اگر انسان بدكار، پس از توجه به عمل خويش، از راهى كه رفته، برگردد و اعمالش را جبران نمايد و به فكر اصلاح خويش بيفتد، مقدارى از عواقب اعمال بد خويش آسوده مىگردد، هر چند همه آثار و تبعات اعمالش از بين نمىرود.
٤. انسان، همانگونه كه در كارهاى مفيد و سودمند، نيازمند هدايت و راهنمايى است و اگر رفيق خوب و تربيت مناسب و مربى آگاه داشته باشد، راحتتر و سريعتر به طريق درست دسترسى مىيابد، در انجام اعمال زشت و نكوهيده نيز، گاهى تحت تأثير عوامل خارجى قرار گرفته و گمراه مىشود، تا جايى كه عقل و خرد انسان در نتيجه وسوسههاى خارجى، به بيراهه رفته و او را به ورطه هلاكت مىاندازد. انسان بايد فريب اين عوامل را نخورده و تسليم آنها نگردد وگرنه گمراه خواهد شد.
خلاصه آن كه، آنچه از آيات فراوان ديگر قرآن استفاده مىشود، از اين آيات هم به زبان ديگر بدست مىآيد. به عنوان نمونه به آيات زير توجه نماييد:
١. أَلَم أَعْهَدْ إِلَيْكُم يَا بَنِى آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُّوٌّ