در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٣٥ - ديدگاه قرآن در مورد خلقت انسان

٣- سوره طه (٢٠)، ترتيب نزول (٤٤)، آيات ١٢٣- ١١٥؛

٤- سوره اسراء (١٧)، ترتيب نزول (٤٩)، آيات ٦٥- ٦١؛

٥- سوره حجر (١٥)، ترتيب نزول (٥٣)، آيات ٤٣- ٢٦؛

٦- سوره كهف (١٨)، ترتيب نزول (٦٨)، آيه ٥٠؛

٧- سوره بقره (٢)، ترتيب نزول (٨٦)، آيات ٣٨- ٣٠؛ اين سوره اولين سوره نازل شده در مدينه است.

قبل از هر چيز بايد توجه داشت كه قرآن به اين مطلب نه به عنوان گزارش يك مسأله تاريخى نگريسته و نه به عنوان كشف يك مشكل علمى و طبيعى و زيستشناسى؛ بلكه چون قرآن كتاب هدايت است به‌اندازه‌اى كه از اين موضوع مى‌توان براى هدايت بهره برد، آن را مورد توجه قرار داده و لذا مى‌بينيم در اين ٧ سوره به يك روش و مقدار سخن گفته نشده، بلكه در هر مورد به تناسب موضوع، مطلب آورده شده است.

البته اين سخن مفهومش اين نيست كه قرآن چون از نظر علمى و از زاويه ديد حل مشكل علمى به مسأله ننگريسته پس درصدد كشف صدق و كذب نبوده بلكه خواسته به مقدارى كه اديان پيشين گفته و مردم نيز قبول داشتند از آن استفاده هدايتى كند، زيرا مطلب غير واقعى و غير حقيقى كاربرد هدايتى هم ندارد. بلكه بر عكس وقتى كه دروغ بودن مطلب كشف گردد اثر هدايتى نه تنها از بين مى‌رود بلكه به انهدام بنيان ايمان و اعتقاد نيز منجر مى‌شود، زيرا معلوم مى‌شود اين‌