در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٦ - ويژگى هاى قرآن

ندارند. سؤال‌هاى مختلفى از رسول الله (ص) ميشد و پيامبر همه را جواب ميدادند، مانند: يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَآ أَكْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا.[١] از شراب و قمار ميپرسيدند و جواب مناسب حال خود را دريافت ميكردند.

در زمان آقاى بروجردى (ره) جمعيتى به نام «تصديقات اخلاقى» يا «جمعيت اصلاح و تربيت» پيش ايشان ميآيند و سؤال‌هايى مى‌كنند. اين جمعيت، يك جمعيت جهانى بود و با شراب و مواد مخدر و قمار مخالف بودند؛ اما مقدار كمى از شراب را اشكال نميگرفتند. از آقاى بروجردى سؤال كردند كه چگونه شما ميگوييد: اگر قطرهاى از شراب در يك بطرى آب بريزد، خوردن آن حرام است؟ آقاى بروجردى فرمودند: من فلسفه احكام را به خوبى نميدانم و در اين مورد از آقاى طباطبايى سؤال كنيد، ولى اجمالًا به شما ميگويم كه بعضى از چيزها را «ضرباً للقانون» حرام ميدانيم. از نظر علمى شايد يك قطره شراب ايرادى نداشته باشد و مست هم نكند ولى براى اينكه حرمت محرمات شكسته نشود و مردم در اين گونه قوانين تساهل نكنند، به آنها گفته ميشود كه حتى يك قطرهاش را نيز نبايد بخوريد. بعدها آن جمعيت گفته بودند كه جواب آقاى بروجردى بسيار قانعكننده بود.

باز در جاى ديگر ميفرمايد: وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ‌

[١]. سوره بقره، آيه ٢١.