در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٣٥ - اهداف و اصول اقتصاد اسلامى

مذكور صرفاً جنبه تذكر داشته و بيانگر انحصار اين آيات به موارد بحث نمى‌باشد.

چند دسته از اين آيات بدين قرارند:

دسته اول: آياتى هستند كه مى‌توان براساس آنها درك كرد كه درصدد پيشنهاد جامعه‌اى هستند كه بر اساس عدل بوده و از هر نوع تعدى و تجاوز به دور مى‌باشد. در يكى از اين آيات آمده است: إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاء ذِي الْقُرْبَى ....[١] در اين آيه خداوند فرمان به عدل و نيكوكارى مى‌دهد و در ارتباط با رسيدگى به ارحام و خويشان تأكيد مى‌نمايد.

و يا در جايى ديگر مى‌فرمايد: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى ...[٢]؛ كردار ناپسند گروهى شما را وادار نكند كه از مسير عدالت بيرون رويد، بلكه به عدالت حكم كنيد كه به پرهيزگارى نزديك‌تر است ...

دسته دوم: آياتى است كه توجه به ريشه كنى فقر و استضعاف مالى دارد. براى نمونه مى‌توان اشاره كرد به آيه شريفه: أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ‌* فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ‌* وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ‌

[١]. سوره نحل، آيه ٩٠.

[٢]. سوره مائده، آيه ٨.