در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٢٦ - زبان قرآن

در قرآن، توجيه ديگرى ندارد، مانند تصوير بهشت و نعمت‌هاى آن از قبيل آب روان، سايه خوش، درختان سرسبز و خرم و بوستانهاى پر ميوه، اعم از خرما و انگور و انار كه حاكى از آرزوانديشى مردم آن روز عربستان است و همچنين كلمه «رؤوس الشياطين»[١] كه در قرآن آمده، از اين قبيل است.

١٠. مشكل ديگر مطلبى است كه اخيراً از طرف مستشرقين و قرآن پژوهان غربى يا غرب‌زدگان مطرح شده كه درباره اسلوب قرآن و سبك نگارش آن مى‌باشد، زيرا بارزترين ويژگى سبكى آن، كه در اولين برخورد با قرآن جلب توجه مى‌كند و هر خواننده را متوجه خود مى‌سازد، تركيب مزجى مطالب و محتواى آن است كه به نظر اين آقايان نامتعارف و ناپيوسته و فاقد تلائم و انسجام است. بعضى از آنها براى زدودن اين عيب و رفع اين نقيصه فرضى، به تكاپو افتاده و فرضيه‌هايى را ابراز داشته‌اند كه از جمله آنها فرضيه‌اى است كه به «ريچارد بل» نسبت داده شده است، وى مى‌گويد:

«... در قرآن گاهى آيه‌اى به صورت ترجيع بكار مى‌رود مانند جمله فبِأَيّ آلاءِ ربِّكما تُكَذِّبان در سوره الرحمن كه ابتدا در آيه‌هاى ١٣، ١٦، ١٨ و ٢٨ ظاهر مى‌شود و از آن به بعد به صورت يك در ميان تا پايان سوره، بدون توجه به ارتباط معنا تكرار مى‌شود. همچنين در

[١]. ر. ك: سوره صافات، آيه ٦٥.