در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٥ - كاربرد وحى در قرآن

بسيار زيبا و دقيق مى‌سازد و اين در پرتو همان تدبير غريزى است كه خداوند در نهادش قرار داده است.

٣) الهام‌

خداوند پيرامون قصه حضرت موسى (ع) مى‌فرمايد: وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِ‌[١]؛ و به مادر موسى وحى كرديم كه او را شير ده و چون بر او بيمناك شدى او را در نيل بيانداز. در اين آيه شريفه وحى به معنى الهام و خطور در دل آمده است.

٤) اشاره‌

هنگامى كه به حضرت زكريا بشارت فرزند داده شد، آن حضرت از خداوند درخواست نشانه كرد. خداوند نشانه آن را چنين قرار داد كه سه روز قدرت تكلم با مردم را نخواهد داشت لذا حضرت به جاى تكلم با اشاره مردم را به تسبيح خداوند در صبح و شام فرا خواند. فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيًّا.[٢]

٥) وحى رسالى‌

وحى رسالى، شاخصه نبوت است: وَكَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِّتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَى وَمَنْ حَوْلَهَا؛[٣] و اينچنين قرآن عربى به تو وحى كرديم تا مردم مكه و كسانى را كه پيرامون آنند هشدار دهى. إِنَّا

[١]. سوره قصص، آيه ٧.

[٢]. سوره مريم، آيه ١١.

[٣]. سوره شورى، آيه ٧.