در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨٠ - ٣ پيآمدهاى آفرينش انسان

سواران و پيادگانت بر آنها بتاز و با آنان در اموال و اولاد، شركت كن و به ايشان وعده بده، در حقيقت تو را بر بندگان من تسلطى نيست، مگر كسانى از گمراهان كه تو را پيروى كنند، قطعاً هر كه از آنان از تو پيروى كند، وعدهگاه همه آنها در دوزخ است و هر آينه جهنّم را از تو و از هر كس از آنان كه تو را پيروى كند، از همگى‌شان، خواهم انباشت». پس خداوند فرمود: «اى آدم! خود و همسرت در اين باغ سكونت گيريد و از هر كجاى آن خواهيد، فراوان بخوريد، ولى به اين درخت نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد بود. اى آدم! در حقيقت اين ابليس، براى تو و همسرت دشمنى خطرناك است، زنهار تا شما را از بهشت در نكند تا تيره‌

بخت گرديد. در حقيقت براى تو در آنجا اين امتياز است كه نه گرسنه مى‌شوى و نه برهنه مى‌مانى، و هم اين كه در آنجا نه تشنه مى‌گردى و نه آفتاب زده». پس شيطان آن دو را وسوسه كرد تا آنچه را از عورت‌هايشان بر ايشان پوشيده مانده بود، براى آنان نمايان گرداند و گفت: «اى آدم! آيا تو را به درخت جاودان و مُلكى كه زايل نمى‌شود راه نمايم؟ پروردگارتان شما را از اين درخت منع نكرد جز براى آن كه، دو فرشته گرديد يا از زمره جاودانان شويد». و براى آن دو سوگند ياد كرد كه من قطعاً از خيرخواهان شما هستم. پس شيطان هر دو را از آن بلغزانيد و از آنچه در آن بودند ايشان را به در آورد و آن دو را با فريب به سقوط كشانيد. آن گاه از آن درخت ممنوع خوردند و برهنگى آنان بر ايشان نمايان شد، پس شروع كردند به چسباندن برگ‌هاى بهشت بر خود، و