در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤ - ويژگى هاى قرآن

هدايت است. قرآن از اول تا آخر يك چيز ميگويد و آن اين است كه زندگى دو راه بيشتر ندارد: يكى راه مستقيم كه نامش «صراط مستقيم» است و ديگرى صراط گمراهى يا «صراط الضلالة». هر چه در قرآن آمده يا مربوط به صراط مستقيم است يا صراط ضلالت و گمراهى. به همين جهت، در سوره حمد كه مهمترين سوره قرآن بهشمار ميآيد به ما دستور دادهاند كه بگوييم: اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ؛[١] خدايا مرا به صراط مستقيم هدايت كن. در سوره يس، خداوند خطاب به پيامبر (ص) ميفرمايد: إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ‌[٢]. امتيازى كه قرآن براى پيامبر قائل شده اين است كه راه پيامبر، راه مستقيم است. اگر انسان بتواند در صراط مستقيم حركت كند در حقيقت در مسير انبياء و اولياء گام برداشته است. عمل به دستورهاى قرآن يعنى قرار گرفتن در صراط مستقيم و انجام محرمات يعنى خروج از اين راه.

سيد قطب تفسيرى به نام فى ظلال القرآن (در سايه قرآن) نوشتهاند. وى در علت نامگذارى ميگويد: نام اين كتاب عنوانى نيست كه با تكلف ساخته شده باشد بلكه حقيقتى است كه در زندگى با آن زيستهام .... من گاه به گاه در خود اين ميل نهانى را مييافتم كه در سايه قرآن مدتى از عمر را بگذرانم و آنجا به آسايشى دست يابم كه در سايه چيزى جز

[١]. سوره حمد، آيه ٦.

[٢]. سوره زخرف، آيه ٤٣.