در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٣ - ويژگى هاى قرآن

همچنين در قرآن از زبان خيليها صحبت شده است: فرشتهها و ملايك، شياطين و اجنه، انسان‌هاى كافر و مؤمن، درختان و گياهان، شب و روز، بهشت و جهنم، حيوانات، ابر و ماه و خورشيد و ستارگان و .... در جايى ميفرمايد: قَالتْ نَمْلَةٌ؛[١] مورچه چنين گفت. در جايى مى‌فرمايد: مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا،[٢] يا فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ‌[٣].

در قرآن از زبان همه صحبت شده است اما آيا كتاب شعر است؟ كتاب داستان است؟ كتاب علمى است؟ خير، هيچ كدام از اين موارد نيست. شما قرآن را به هر اديبى كه بدهيد متحير ميماند؛ زيرا سبك قرآن بديع است. البته ممكن است در برخى از كتاب‌هاى داستان، از زبان حيوانات يا اشياى ديگر سخنى نقل شده باشد ولى در مجموع وقتى سبك قرآن را با همه اين ويژگى‌هايى كه ذكر شد در نظر بگيريم، سبكى بديع و بيسابقه خواهد بود.

٤- كتاب هدايت‌

در ويژگى قبلى بيان شد كه قرآن به هيچ يك از كتابها و آثار انسانى شبيه نيست. سؤال ميشود كه پس قرآن چه نوع كتابى است؟ اگر بخواهم در يك جمله قرآن را توصيف كنم، ميگويم: قرآن كتاب‌

[١]. سوره نمل، آيه ١٨.

[٢]. سوره جمعه، آيه ٥.

[٣]. سوره اعراف، آيه ١٧٦.