علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٩٤
پليديهاست.[٢٤٧]
روايات، با عناوين مختلفي به نکوهش دنياگرايي و مالاندوزي پرداختهاند که در ادامه به برخي از آنها اشاره ميشود.
١. مال، سرکرده بديها
دارايي هر شخص ميتواند او را از راه هدايت گمراه کند. پيامبر٦ در ويژگي اميرمؤمنان٧ و دشمنان ايشان ميفرمايد:
إنَّهُ يَعسوبُ المُؤمِنينَ، وَالمالُ يَعسوبُ الظَّلَمَةِ؛[٢٤٨]
علي٧ رهبر مؤمنان و مال، سرکرده ستمکاران است.
رغبت به مال، سبب گمراهيِ گمراهان و عامل اصلي دشمني آنها با مؤمنان خواهد شد. بر اساس برخي روايات، مالدوستي، انسان را نسبت به منبع درآمدش بيمبالات ميکند و براي او دستيابي به ثروت، چه از راه حلال باشد يا حرام، تفاوتي نخواهد کرد.[٢٤٩] ازاينرو از درآمدهاي ظالمانه نيز باکي ندارد.
٢. حرمت ثروتاندوزي
اسلام اندوختن ثروت و خنثي نگه داشتن آن را حرام کرده است. امام باقر٧ در تفسير آيه Gوَ الَّذِينَ يَکْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍF[٢٥٠] فرموده است:
إنَّ اللّهَ حَرَّمَ کَنزَ الذَّهَبِ و الفِضَّةِ، و أمَرَ بِإِنفاقِهِ في سَبيلِ اللّهِ؛[٢٥١]
همانا خداوند اندوختن طلا و نقره را حرام کرده و به انفاق آنها
در راه خداوند امر
کرده است.
«الذَّهَبِ و الفِضَّةِ» کنايه از مال و دارايي است. عذاب الهي زماني دامان انسان را ميگيرد که واجبي را ترک کند و مرتکب حرام شود. خداوند به برخي، دارايي فراوان عطا کرده که آن
[٢٤٧]. نک: الخصال، ج١، ص١٣٢، ح١٤٢.
[٢٤٨]. الإرشاد، ج١، ص٣١.
[٢٤٩]. نک: التوحيد، ص٣٠٧.
[٢٥٠]. «و کسانى را که طلا و نقره مىاندوزند و آن را در راه خدا هزينه نمىکنند، به عذاب دردناکى مژده ده». (توبه، ٣٤)
[٢٥١]. تفسير القمي، ج١، ص٢٨٩.