رجالیان متقدم در تضعیف همه جانبه او هم داستان‌اند. از جنبه عقیدتی او را «فاسد المذهب»[١]، «غالی و متهالک و منحرف»[٢] خوانده‌اند. محمد بن علی بن محبوب اشعری در کتاب النوادر خود او را از باورمندان به تناسخ می‌شمارد[٣]. افزون بر این، عالمان رجال شیوه نقل او را نا پسند انگاشته و او را به «کثیر المراسیل» و «مجفو الروایة»[٤] توصیف کرده‌اند.[٥] «ضعیف الحدیث»[٦] هم دیگر جرح سیاری است که ناظر به محتوای احادیث اوست. حسن بن محمد بن ولید و شاگردش شیخ صدوق، روایات سیاری را از کتاب نوادر الحکمه و روایات محمد بن احمد بن یحیی اشعری استثنا کرده‌اند.[٧] اگر دلیل این استثنا را ضعف استثناشدگان بدانیم، می‌تواند مستند دیگری بر تضعیف سیاری باشد. در رقعه‌ای از امام جواد آمده است: «او در جایگاهی که ادعا می‌کند، نیست و چیزی به او ندهید».[٨] به نظر می‌رسد سیاری داعیه منصب وکالت را داشته است و سخن امام به نوعی جرح او را می‌رساند.

در فهرست‌های شیعه پنج کتاب به او نسبت داده شده است:[٩] کتاب الطب، کتاب النوادر، ثواب القرآن، الغارات و کتاب القرائات یا کتاب القراءة.

کتاب القرائات

کتاب القرائات یا کتاب القراءة مشهور‌ترین و تنها اثر در دسترس سیاری است[١٠]. حسن بن

[١]. رجال البرقی، ص٦١. تنها او را ذیل اصحاب امام عسکری می‌آورد؛ رجال الطوسی، ص٣٨٤ و ٣٩٧.

[٢]. اختیار معرفة الرجال، ج٢، ص٨٦٥. برخی معتقدند این رقعه از آنِ امام حسن عسکری است (قاموس الرجال، ج١، ص٦٠٩).

[٣]. رجال النجاشی، ص٨٠؛ اختیار معرفة الرجال، ج٢، ص٨٦٥؛ فهرست الطوسی، ص٦٦؛ رجال الطوسی، ص٣٩٧.

[٤]. رجال ابن الغضائری، ص٤٠.

[٥]. اختیار معرفة الرجال، ج٢، ص٨٦٥.

[٦]. رجال النجاشی، ص٨٠؛ فهرست الطوسی، ص٦٧.

[٧]. کمال الدین و تمام النعمة، ص٤٣٠.

[٨]. رجال النجاشی، ص٨٠؛ فهرست الطوسی، ص٦٦.

[٩]. رجال ابن الغضائری، ص٤٠.

[١٠]. همان.