ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٠٥ - اعراب

فرزند كرده‌اند! سزاوار نيست كه خداوند فرزندى داشته باشد.

قرائت:

تكاد السماوات يتفطرن: در اين سوره و در سوره علق، برخى از قراء فعل اول را بتاء و دومى را بياء و برخى هر دو را بياء خوانده‌اند. برخى هم در هر دو جا «تكاد ... ينفطرن» خوانده‌اند. برخى هم در اينجا بهمين صورت و در آنجا «تكاد يتفطرن» خوانده‌اند.

انفطار، مطاوعه فطر و تفطر مطاوعه تفطير است. گويا در اينجا باب تفعل مناسبتر است، زيرا همراه با مبالغه است. گويند: مقصود اين است كه آسمانها مى‌خواهند بشكافند، نه اينكه شكافته مى‌شوند.

لغت:

از: بجنبش در آوردن.

وفد: جمع وافد. كسانى كه بجايى رهسپار شده‌اند.

سوق: راندن.

ورد: جماعتى كه به آب مى‌رسند.

اد: كار بزرگ.

شاعر گويد:

يعنى: دشمنان: از من، كارهاى بزرگ و دشوار ديده‌اند.

انفطار: شكافتن.

هد: ويران شدن با صداى شديد.

اعراب:

تؤزهم: جمله حاليه.

نعد: مفعول اين فعل حذف شده است. يعنى: «نعد اعمالهم» و( يَوْمَ نَحْشُرُ) ظرف «نعد» است.

وفدا: حال از «المتقين» و همچنين «وردا» كه حال است از «المجرمين».