(وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ تَزاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ إِذا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ ذلِكَ مِنْ آياتِ اللَّهِ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً (١٧) وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ وَ نُقَلِّبُهُمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ ذاتَ الشِّمالِ وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْهِ بِالْوَصِيدِ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً (١٨))

ترجمه:

خورشيد را بينى كه چون طلوع كند، از غارشان بطرف راست ميل كند و چون غروب كند، بجانب چپ ايشان بگردد و آنها در فراخناى غارند. اينست نمونه‌اى از آيه‌هاى خدا. هر كه را هدايت كند، هدايت يافته است و هر كه را گمراه كند، برايش دوستى رهنما نخواهى يافت. پنداشتى كه آنها بيدارند: حال آنكه در خواب بودند و ما آنها را به پهلوى راست و چپ، مى‌گردانيديم و سگ ايشان بر آستانه غار، بازوان خود را گسترده بود. اگر آنها را مى‌ديدى از آنها فرار مى‌كردى و ترس از آنها سراسر وجودت را فرا مى‌گرفت.