- هنگامى كه اهل بهشت، داخل بهشت و اهل جهنم، داخل جهنم شوند، اهل بهشت و جهنم را ندا مى‌كنند و توجه آنها جلب مى‌شود. آن گاه مرگ را به آنها نشان مى‌دهند و به آنها مى‌گويند: مرگ را مى‌شناسيد! مى‌گويند: همين مرگ است و همگى آن را مى‌شناسند. آن گاه مرگ را نابود مى‌كنند و مى‌گويند: اى اهل بهشت ديگر مرگى نيست. شما جاودانى هستيد و اى اهل آتش، ديگر مرگى نيست، شما جاودانى هستيد اين است معناى:( وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ) اين روايت را اصحاب ما از امام باقر (ع) و از امام صادق (ع) نقل كرده و در آخر آن اضافه كرده‌اند كه:

- اهل بهشت، آن قدر خوشحال مى‌شوند، كه اگر كسى در آنجا مردنى بود، آنها از شادى مى‌مردند و اهل دوزخ، چنان فرياد مى‌كشند كه اگر كسى مردنى بود، از ناراحتى جان مى‌سپردند.

(إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ)، آن روز، كارها يكسره مى‌شود و اميدها و آرزوها بر باد مى‌رود.

قومى به بهشت و قومى بدوزخ مى‌روند. برخى گويند: يعنى دنيا تمام شده است و كسى بدنيا بر نمى‌گردد تا گذشته‌ها را جبران كند. برخى گويند: يعنى در ميان مردم بعدالت حكم مى‌شود. برخى گويند: بر اهل بهشت و جهنم حكم شده است كه جاودانى هستند.

(وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ): آنان در اين جهان، سرگرم كارهاى بى‌فايده هستند و آخرت را فراموش كرده‌اند.

(وَ هُمْ لا يُؤْمِنُونَ‌): و به آخرت ايمان ندارند.

(إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْأَرْضَ وَ مَنْ عَلَيْها وَ إِلَيْنا يُرْجَعُونَ‌): ما ساكنان زمين را از روى زمين برمى‌داريم و خود وارث و صاحب زمين و كسانى كه بر روى زمين هستند، مى‌شويم، زيرا كسى باقى نمى‌ماند كه در روى زمين ادعاى مالكيت كند و در آن دخل و تصرفى داشته باشد. پس از مرگ هم بازگشت آنها بسوى ماست و جز ما كسى بر آنها حكمرانى نمى‌كند.