(أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً (٩) إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً (١٠) فَضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً (١١) ثُمَّ بَعَثْناهُمْ لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصى‌ لِما لَبِثُوا أَمَداً (١٢))

ترجمه:

آيا مى‌پندارى كه اصحاب كهف و رقيم، از آيات ما شگفت‌انگيزند؟ هنگامى كه آن جوانان بغار رفته، گفتند: پروردگارا ما را از جانب خود رحمتى عطا كن و براى ما در كارمان هدايتى فراهم كن. در آن غار سالهاى بسيار آنها را بخواب كرديم. آن گاه بيدارشان كرديم، تا بدانيم كداميك از دو دسته، مدتى را كه خفته‌اند بهتر مى‌شمارند.

لغت:

كهف: غار. با اين فرق كه به غار بزرگ، كهف، و به غار كوچك، غار مى‌گويند.

رقيم: مرقوم، نوشته. رقم لباس: خط آن. ارقم: مار خوش خط و خال.

اوى: بازگشت.

فتية: جوانان. جمع فتى. اين جمع قياسى نيست بلكه سماعى است. مثل: