(جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا (٦١) لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا (٦٢) تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا (٦٣) وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا وَ ما خَلْفَنا وَ ما بَيْنَ ذلِكَ وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا (٦٤) رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا (٦٥))

ترجمه:

بهشت‌هايى كه جايگاه اقامت هستند و خداوند وعده بندگان خود كرده و از نظر آنها غايب است و وعده او فرا مى‌رسد. در آنجا سخنى جز سلام، نمى‌شنوند و در آنجا براى آنهاست روزيشان به صبح و شام. اين است بهشتى كه به بندگان پرهيزكار خود به ارث مى‌دهيم. ما جز به امر پروردگارت، نازل نمى‌شويم. او راست آنچه در پيش روى ما و آنچه در پشت سر ما و آنچه در ميان آنهاست و خداى تو فراموشكار نيست.

او خداى آسمانها و زمين و ما بين آنهاست. او را پرستش كن و براى عبادتش شكيبا