ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٦٣ - مقصود

(قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا): عيسى به سخن آمد و به- بندگى خود در پيشگاه خداوند اعتراف كرد و از همان وقت، راه را بر كسانى كه ادعاى خدايى او كردند، مسدود كرد و گفت: خداوند كتاب خود را بر من نازل كرده و مرا به افتخار نبوت، مفتخر ساخته است، گويا خداوند عيسى را به سخن در آورد تا كسى در باره او غلو نكند، زيرا مى‌دانست كه بعداً در باره او غلو خواهند كرد. حسن و جبائى گويند: خداوند در همان موقع، عقل عيسى را كامل كرد و او را براى هدايت بشر برانگيخت. اين هم معجزه ديگرى است. وهب گويد: وقتى كه عيسى با آنها تكلم كرد: چهل روزه بود. ابن عباس و اكثر مفسرين گويند: همان روز ولادتش بود. ظاهر از كلام خدا همين است. برخى گويند: يعنى من بنده خدا هستم و خداوند بزودى كتاب خود را بر من نازل مى‌كند و بمن مقام پيغمبرى مى‌دهد. اين اعجاز براى تبرئه مريم صورت گرفت.