(يا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ اسْمُهُ يَحْيى‌ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا (٧) قالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا (٨) قالَ كَذلِكَ قالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَ قَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ تَكُ شَيْئاً (٩) قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلاَّ تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا (١٠) فَخَرَجَ عَلى‌ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى‌ إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا (١١))

ترجمه:

اى زكريا ترا بشارت مى‌دهيم به پسرى بنام يحيى كه پيش از او همتايى برايش قرار نداده‌ايم. گفت: چگونه مرا پسرى است، حال آنكه زنم نازاست و من به سن پيرى و سستى رسيده‌ام؟! گفت: فرمان خدا چنين است: خداوند مى‌گويد: اين كار براى من آسان است. قبلا هم ترا كه هيچ نبودى، آفريده‌ام؟ گفت: خدايا براى من نشانى قرار ده.

گفت: نشانت اين است كه سه شبانه روز، بدون هيچ نقصى، بتوانى با مردم سخن بگويى. زكريا از محراب عبادت بسوى قوم آمد و با آنها سفارش كرد كه صبح و شام‌