ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٩ - مقصود

موسى گفت:

- اينها بدون كرايه، ما را سوار كرده‌اند. چرا كشتى آنها را سوراخ كردى؟

ممكن است همه آنها غرق شوند! راستى كه كار زشتى كردى! خضر گفت:

- مگر نه گفتم: ترا ياراى آن نيست كه با من باشى و صبر كنى! موسى گفت:

- مرا در مقابل فراموشكاريم مورد مؤاخذه قرار نده و بر من سخت مگير.

پيامبر خدا فرمود: موسى گفتار خضر را فراموش كرده بود. در اين وقت گنجشكى بر كنار كشتى نشست و منقار خود را در آب فرو برد و كمى آب برداشت. خضر به موسى گفت:

- علم من و تو در برابر علم خدا مثل قطره آبى است كه اين گنجشك برداشت، در برابر دريا.

سپس از كشتى پياده شدند و از كنار دريا براه افتادند. رسيدند به پسر بچه‌اى كه با بچه‌ها مشغول بازى بود. خضر سر پسر بچه را از بدن جدا كرد و او را كشت.[١] موسى گفت:

- آيا خون بيگناهى را ريختى؟ چه كار ناپسندى انجام دادى؟

خضر گفت:

[١] كارى كه خضر كرد، بر حسب ظاهر، آدمكشى و ناروا بود، اما در واقع عين صواب بود.

مولوى در داستان شاه و كنيزك و كشته شدن مرد زرگر بدست حكيم، چنين گويد: