به نظر مى‌رسد نويسنده، كتاب اصباح را در پاسخ به درخواست يكى از سادات علوى به نام «سيد علاء الدين، حسين بن على بن مهدى حسينى» نوشته است. وى كه ـ با توجه به نوع تجليل مصنف از او (٥٣)احتمال مى‌رود از بزرگان و حتى از مشايخ كيدرى باشد، از او مى‌خواهد كتابى كامل ودر عين حال مختصر و حاوى مسائل اصلى فقه با ترتيب و تنظيمى بايسته بنويسد (٥٤)و او اجابت مى‌كند و حاصل آن كتاب «اصباح الشيعه» است.

٢ ـ ٣. سازماندهى مطالب

كيدرى در چينش ابواب و فصول كتاب از غنيه پيروى كرده و از جهات مختلف بدان شباهت دارد. البته با جابه جايى‌هايى در كتاب‌هاى احياء موات، شركت، مضاربه، مساقات، مزارعه، اجاره، وديعه، لقطه و صيد و اضافه كردن كتاب‌هاى سبق و رمايه، كفارات، جعاله، نفقه، مأكول و مشروب، تغييراتى در آن به وجود آورده است. برخى جابه جايى‌هاى اصلاحى عبارتند از:

١ - باب صيد را از بين يمين و جنايات به محل مناسب آن كه قبل از مأكول و مشروب است، منتقل كرده و به جاى آن، باب كفارات را قرار داده است تا پس از باب نذر و عهد و يمين قرار گيرد.

٢ - احياء موات را كه از اسباب تملك است به اوايل بحث معاملات آورده است.

(٥٣) مصنف در مقام توصيف وى از او چنين ياد مى‌كند: «اخبرنا السيد الامام، الأجلّ، الأفضل، علاء الدين، شهاب الاسلام، افتخار العترة، سيد الأشراف و العلماء، الحسين بن على بن مهدى الحسينى دام شرفه» (اعيان الشيعه، ج٦، ص١٣٠).
(٥٤) اصباح الشيعه، ص٢٢.