ديگر آثار او عبارت است از: كشف النقاب (كتاب شرح العده شامل لغات مترادف و بى‌نظم است كه لغات را به ترتيب الفبا فهرست كرده)، رساله در ممنوعيت نام بردن از امام زمان(ع) در زمان تقيه و خوف، تعبير رؤية الرائى، تحفه حسينيه، مصائب الاسلام، لوامع التنزيل (در علم تجويد)، المطالب السنية في شرح الدرة الالفيه، الرائق في توصيف لغات الفائق (شرح الفائق في غريب الحديث، زمخشرى)، الغوافي في شرح لغات العروض و القوافي، القرة في شرح الدره (شرح منظومه الدرة النجفيه نوشته سيد بحرالعلوم)، ترجمه كفاية الاحكام و توحيد صدوق و بخش دعا و قرآن اصول كافى.

١٤ ـ شرح فروع الكافي، محمد هادى بن محمد صالح مازندرانى (م ١١٢٠)، تحقيق: محمد جواد محمودى و محمد حسين درايتى و على حميداوى، ٥ ج، ٥٢٧ + ٥٧٥ + ٥٥٠ + ٦٦٢ + ٨٥٦ ص.

ملامحمد صالح مازندرانى ـ پدر مؤلف ـ تنها دو بخش اصول و روضه كافى را شرح كرد و ملامحمد هادى كه خود از فقهاى برجسته بود، شرح بخش فروع را ادامه داد. اين اثر، تنها به شرح اين كتاب‌هاى كافى اختصاص دارد: طهارت، حيض، جنائز، نماز (ناقص)، زكات، روزه و حج.

اسلوب شرح احاديث مانند اسلوب كتاب‌هاى فقهى به اين صورت است كه بعد از ذكر عنوان باب، اقوال گوناگون را يادآور شده، دلايل و مناقشات را مى‌آورد و بعد از آن، به توضيح روايات مورد نياز مى‌پردازد. بنابراين، اين شرح قبل از آن كه حديثى باشد كتابى فقهى به شمار مى‌رود .

نويسنده از فقهاى برجسته در عصر خويش بود به گونه‌اى كه او را ملقب به «فقيه الزمان» و «مجتهد الزمان» كرده بودند. لذا اين اثر در زمره آثار فقهى ارزشمند