در جستجوي عرفان اسلامي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٢ - مراقبه اى بالاتر تمرين اُنس
اگر عشق و محبت الهى در دل آدمى جاى بگيرد، سحرخيزى نهتنها برايش دشوار نخواهد بود، كه لحظه وصال و ديدار محبوب و معشوق به حساب مىآيد. آيا براى كسى كه معشوقى دارد چيزى لذتبخشتر از اين هست كه در خلوت با او بنشيند و سخن بگويد؟! اگر ذرهاى از محبت الهى در دل انسان جاى بگيرد، ديگر براى او هيچ چيز لذتبخشتر از اين نيست كه در سحرگاهان كه همه چشمها در خواب و همه درها بسته و همهجا خاموش است، راهى به سوى محبوب و نجوا و راز و نياز با او باز كند.
براى پديد آمدن محبت الهى در دل نيز يكى از بهترين راهها اين است كه انسان نعمتهايى را كه خداى متعال به او عطا كرده، بشناسد و درباره ارزش و اهميت آنها تأمل نمايد. اگر كسى تنها يكى از نعمتها را به ما مىداد همه عمر ممنون و سپاسگزار او بوديم. به راستى اگر انسان تنها يكى از نعمتهايى نظير چشم، گوش، زبان، دست، پا و... را نداشته باشد چه چيز مىتواند جاى آن را بگيرد؟ و آيا به راستى نبايد به خداى مهربانى كه اين نعمتها به علاوه هزاران نعمت ديگر را به رايگان در اختيار ما قرار داده عشق ورزيد و شب و روز در اداى حق سپاس او كوشيد؟
مراقبهاى بالاتر: تمرين اُنس
در هر صورت، براى رسيدن به نيت خالص بايد كارى كنيم كه محبتى پايدار نسبت به خداى متعال در دلمان پديد بيايد. براى پايدار شدن محبت نيز بايد معرفتمان را نسبت به خدا بيشتر كنيم و با او «انس» بگيريم. محبتهاى پايدار ميان انسانها نيز همين گونه به وجود مىآيند؛ يعنى با يك برخورد و يك نگاه حاصل نمىشوند؛ بلكه نتيجه انس و الفتاند. اگر تنها چند دقيقه و چند ساعتى را در كنار كسى باشيم نوعاً آنچنان محبت و علاقهاى به او پيدا نمىكنيم؛ ولى اگر ساعتها و روزهاى متمادى و متعددى با كسى كه شخصيت و خصوصيات و منش و رفتارهاى مثبتى دارد انس بگيريم علاقه و محبتى نسبتاً پايدار نسبت به او در قلبمان شكل مىگيرد. در مورد خداى متعال نيز به طور دقيق