أَ كانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا إِلى‌ رَجُلٍ مِنْهُمْ أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ قالَ الْكافِرُونَ إِنَّ هذا لَساحِرٌ [١] مُبِينٌ.

يونس (١٠) ٢

فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا [٢].

مريم (١٩) ٩٧

وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَ قالَ الْكافِرُونَ هذا ساحِرٌ كَذَّابٌ.

ص (٣٨) ٤

فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ.

دخان (٤٤) ٥٨

هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ.

جمعه (٦٢) ٢

١٨٥. هم‌زبانى پيامبر صلى الله عليه و آله با قومش، در راستاى ارسال همه پيامبران با زبان قوم خويش:

وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ.

ابراهيم (١٤) ٤

نيز---) قرآن، زبان قرآن‌

زخم زبان به محمّد صلى الله عليه و آله‌

١٨٦. زخم زبان عاص بن وائل به پيامبر صلى الله عليه و آله:

إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ [٣].

كوثر (١٠٨) ٣

١٨٧. نداشتن فرزند پسر، سبب زخم زبان دشمنان پيامبر به آن حضرت:

إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ.

كوثر (١٠٨) ٣

١٨٨. حمايت خداوند از پيامبر صلى الله عليه و آله، در برابر زخم زبان دشمنان:

ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى‌ وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى‌ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌ أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى‌ وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى‌ وَ وَجَدَكَ عائِلًا [٤] فَأَغْنى‌.

ضحى (٩٣) ٣-/ ٨

إِنَّا أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَرَ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَ انْحَرْ إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ.

كوثر (١٠٨) ١-/ ٣

١٨٩. اعطاى كوثر، تسلّاى خداوند به پيامبر صلى الله عليه و آله، در برابر زخم زبانهاى دشمن:

إِنَّا أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَرَ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَ انْحَرْ إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ [٥].

كوثر (١٠٨) ١-/ ٣

[١] . «استفاده عربى بودن زبان پيامبر صلى الله عليه و آله از كلمه «منهم» شده است.

[٢] . «لسان» در آيه، همان لغت [و زبان گويش‌] است، يعنى [قرآن را] به لغت و زبان تو كه عربى است [آسان ساختيم‌]. (تفسير التحريروالتنوير، ج ٨، جزء ١٦، ص ١٧٦)

[٣] . برخى گفته‌اند: سوره ياد شده درباره «عاص بن وائل سهمى» نازل شد كه پيامبر صلى الله عليه و آله را به علّت فوت پسرش ابتر [مقطوع‌النّسل‌] خوانده بود. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٨٣٦)

[٤] . در شأن نزول سوره روايت شده است: ١٥ روز وحى تأخير افتاد. مشركان گفتند: خدا، محمّد صلى الله عليه و آله را رها كرده است. (الكشّاف، ج ٤ ص ٧٦٦؛ الميزان، ج ٢٠ ص ٤٤٣)

[٥] . در اينكه مقصود از «الكوثر» چيست، احتمالات متعدّدى مطرح شده كه نهرى مخصوص در بهشت، قرآن، شفاعت و نبوّت از آن جمله است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٨٣٦)