أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ‌ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ.

آل‌عمران (٣) ١٧٢ و ١٧٤

١٠. غزوه حنين‌

١٠٠٤. نزول آرامش روحى از جانب خداوند بر رسول اكرم صلى الله عليه و آله و مؤمنان در جنگ حنين پس از فرار مسلمانان:

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ‌ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌ ....

توبه (٩) ٢٥ و ٢٦

١١. غزوه خيبر

١٠٠٥. غزوه خيبر، فتحى بزرگ و موهبتى الهى براى پيامبر صلى الله عليه و آله:

إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً [١].

فتح (٤٨) ١

غم محمّد صلى الله عليه و آله---) حزن محمّد صلى الله عليه و آله‌

فراغت محمّد صلى الله عليه و آله‌

١٠٠٦. بهره بردن از ساعات فراغت و به زحمت افكندن خويش در آن فرصتها براى دعا، فرمان خداوند به محمّد صلى الله عليه و آله:

فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ‌ وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبْ‌ [٢].

انشراح (٩٤) ٧ و ٨

١٠٠٧. محمّد صلى الله عليه و آله، موظّف به عبادت، پس از فراغت از امور دنيايى:

فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ‌ وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبْ‌ [٣].

انشراح (٩٤) ٧ و ٨

١٠٠٨. محمّد صلى الله عليه و آله، موظّف به عبادت خدا، پس از فراغت از جهاد:

فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ‌ وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبْ‌ [٤].

انشراح (٩٤) ٧ و ٨

١٠٠٩. محمّد صلى الله عليه و آله مأمور كارهاى مورد رغبت خداوند، بعد از فارغ شدن از فرائض:

فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ‌ وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبْ‌ [٥].

انشراح (٩٤) ٧ و ٨

فرجام محمّد صلى الله عليه و آله‌

١٠١٠. فرجام نيك، از آنِ محمّد صلى الله عليه و آله و پيروان وى، به جهت اهل تقوا بودن آنان:

... فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ.

هود (١١) ٤٩

١٠١١. فرجام نيك، از آنِ محمد صلى الله عليه و آله و مؤمنان:

قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ‌

[١] . در احتمالى، مقصود از «فتحاً مبينا» فتح خيبر است. (مجمع البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ١٦٧)

[٢] . از آنجا كه متعلّق «فارغب» ذكر نشده است، مفاد آن رامى‌توان بر هرگونه فراغتى از جمله فراغت از نماز و فرايض يا امور دنيايى تطبيق داد. «نَصَبَ» به معناى به رنج و تعب افتاده است. (المصباح، ج ١-/ ٢، ص ٦٠٧، «نصب») و به قرينه آيه بعد، مراد از آن اشتغال به تضرّع و دعا به درگاه خداوند است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦٥١)

[٣] . نقل شده: وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله از كار دنيا فارغ مى‌شد، به‌عبادت مى‌پرداخت. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦٥١)

[٤] . نقل شده: وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله از كار جهاد فارغ مى‌شد، به‌عبادت خدا مى‌پرداخت. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٧٣)

[٥] . نقل شده: وقتى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از كار فرائض فارغ مى‌شد، به كارهاى مرغوب نزد خداوند مى‌پرداخت. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٧٣)