عمل آنان نشان‌دهنده خلاف ادعاى آنان بود، آيات مزبور نازل شد. شأن نزول ديگرى نيز براى اين آيات ذكر شده است:
جمعى از مسيحيان نجران در مدينه نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله رفتند و اظهار داشتند چون حبّ خدا داريم، به حضرت مسيح عليه السلام بسيار زياد احترام مى‌گذاريم؛ در اين هنگام آيات يادشده بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شد كه پاسخى بود به آنان «١».
محبت راستين‌ محبت، هنگامى راستين و ريشه‌دار است كه آثار آن در اعمال انسان نمودار باشد.
محبّ نسبت به محبوب و وابستگان محبوب، عشق دارد و از دشمنان محبوب و آنچه او را خوش نيايد، بيزار است، پس محبّ مطيع و سرسپرده محبوب است. قرآن كريم نيز به اين حقيقت اشاره كرده كه اگر شخصى مدعى دوستى خداوند است بايد از فرستاده او تبعيت كند: «انْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّه فَاتَّبِعُونى» امام صادق عليه السلام فرمود:
«ما احَبَّ اللَّهَ مَنْ عَصاهُ» كسى كه نافرمانى خدا كند، او را دوست ندارد.
چنين محبتى نسبت به محبوب و خواسته‌هاو متعلقات او و چنين نفرتى نسبت به دشمنان و ناخوشاينديهاى او اساس دين و پايه شفاعت است. امام صادق عليه السلام با توجه به چنين محبت و نفرتى فرمود:
«هَلِ الْايمانُ الَّا الْحُبُّ وَ الْبُغْضُ» «٢» آيا دين جز دوستى و دشمنى است؟