بخشي از احاديث، به شيوه پرسش و پاسخ در منابع روايي انتقال يافته‌اند. در حجيت داشتن اين روايات براي غايبان از عصر حضور، بايد ويژگي‌هايي در نظر گرفت. از سويي، شرايط پيراموني سؤال در جواب دخالت دارد و از سوي ديگر، آموزه‫هاي ديني ميان مکلفان مشترک است. اختصاص پاسخ به سائل، به معناي «قضيه خارجيه» دانستن روايت است و در مقابل، عموميت يافتن جواب، مساوي با «قضيه حقيقيه» بودن آن مي‌شود.

پژوهش پيش رو در پي آن است که با بررسي انواع پرسش و پاسخ‫هاي روايي، ملاک شناخت اين نوع قضايا از يکديگر را تبيين کند.

واژگان کليدي: قضيه في واقعة، سؤال عام، روايان خاص، تعليم و تعلم، ترک استفصال، فقه الحديث.

[٤٦]. مدرس مرکز تخصصي و پژوهشگر پژوهشکده حديث حوزه ([email protected])