رسائل فقهى - علامه جعفری - الصفحة ٢٩٨ - بيمارىهاى علاج ناپذير بر مبناى قواعد پزشكى

بگويد : هيچ فردى از مدت حقيقى زندگى انسانها اطلاع كامل ندارد ، يا مسأله دعا و عنايات خداوندى را كه در بارهء بهبودى بيماران به طور فراوان مؤثر مى باشد ، به بيمار و خويشاوندان وى تذكر بدهد به طورى كه بيمار احساس آرامش نموده و درمان دارويى يا عمل جراحى را به پذيرد ، در اين صورت اشكالى به نظر نمى رسد . و اگر وضع روانى بيمار به طورى باشد كه هيچ توضيح و توجيهى را براى جلوگيرى از اضطراب و نگرانى شديد نپذيرد ، در اين صورت پزشك مى تواند واقعيت را در ميان بگذارد و با ايجاد اميدوارى در بيمارى به جراحى يا درمان دارويى اقدام كند ، مگر اين كه اضطراب و نگرانى در حدى باشد كه پزشك احتمال خطر جدى براى بيمار بدهد .
سؤال ٦ - اگر پزشك شك كند يا تشخيص دهد كه با گفتن مسأله ، وضعيت جسمى بيمار بدتر شده و طول عمر احتمالى او كاهش مى يابد . چه فرقى در موضوع پيدا مى شود ؟
سؤال ٧ - اگر پزشك شك كند يا تشخيص دهد كه با گفتن مسأله به بيمار مشكلات بسيار شديد روحى براى او ايجاد مى شود چه فرقى در موضوع پيدا مى شود ؟
پاسخ - همان گونه كه در پاسخ مسايل قبلى گفته شد ، پاسخ هر دو سؤال روشن مى شود و آن اين است كه با فرض مبتلا شدن بيمار به مشكلات بسيار شديد روحى و بدتر شدن وضعيت جسمى بيمار نبايد مسأله خطر را به بيمار اطلاع داد .
سؤال ٨ - نظر اسلام در رابطه با دروغ گويى مصلحتى و توريه [١] به بيمار و حق او در رابطه با دانستن حقيقت بيمارى چيست ؟

[١] مطلبى كه ظاهرش دروغ نيست ولى خلاف منظور اصلى است .