رسائل فقهى - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٥ - ماده بيست و دوم

ماده بيست و پنجم
ماده بيست و پنجم ١ - هر كس حق دارد كه سطح زندگى او سلامتى و رفاه خود و خانواده اش را از حيث خوراك و مسكن و مراقبتهاى طبى و خدمات لازم اجتماعى تأمين كند ، و هم چنين حق دارد كه در مواقع بىكارى ، بيمارى ، نقص اعضاء ، بيوه گى ، پيرى يا در تمام موارد ديگر كه به علل خارج از اراده انسان وسايل امرار معاش از دست رفته باشد از شرايط آبرومندانهء زندگى برخوردار باشد .
مشتركات
مشتركات :
١ - هر انسانى كه توانايى كار كردن دارد حق كار دارد . در مقابل اين حق ، دولت و جامعه مكلَّفند كه تا سر حد امكان اجراى اين حق را تضمين كنند .
٢ - هر انسانى حق آزادى انتخاب كارى را كه شايستهء اوست دارد .
٣ - كارگر حق امنيت و سلامت و همهء وسايل رفاه زندگى فردى و اجتماعى را دارا است . از ديدگاه حقوق اسلام اين حق مشروط به امرى است كه در تفاوتهاى دو نظام حقوقى تذكر داده خواهد شد .
٤ - هيچ كارگرى را نمى توان به كارى بيش از توانايى او واداشت . اشتراك دو نظام حقوقى در اين موضوع با صراحت از طرف حقوق بشر از ديدگاه غرب مطرح نشده است . بلكه اين حق لازمهء حقوقى است كه حقوق غرب براى كارگر مطرح نموده است و ما آن را در مبحث تفاوتها مورد توجه قرار خواهيم داد .
٥ - جايز نيست هيچ كارگرى را به كارى اكراه كرد و نمى توان او را تحت سلطه قرار داد و هم چنين نمى توان كمترين ضررى بر او وارد ساخت .
٦ - در حقوق كار هيچ تفاوتى ميان زن و مرد و رنگ و نژاد و تابعيت ( محل اقامت ) و ديگر اعتبارات وجود ندارد . اين عدم تبعيض در حقوق بشر از ديدگاه غرب با عبارت كلى گفته شده است بدين ترتيب : « همه حق دارند كه بدون هيچ تبعيض در مقابل كار مساوى اجرت مساوى دريافت دارند » . ولى همان گونه كه در مبحث تفاوتها خواهيم ديد اين عبارت با اين كه كلى است ، تنها در مورد تساوى اجرت است نه در بارهء حقوق ديگر .
٧ - همه كارگران حق دارند در مقابل كار مساوى دست مزد مساوى دريافت دارند .