تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠ - خدا هر كه را بخواهد هدايت مىكند

استوار مى‌دارد و از شخص او براى خود او واعظ و ارشاد كننده‌اى قرار مى‌دهد.

در خبر آمده است كه: وقتى زليخا از يوسف (ع) خواستار كار ناپسند شد و درها را بست در كنار اتاق بتى را ديد، برخاست و روى آن بت را پوشاند، يوسف از او پرسيد: چرا چنين كردى؟ زليخا گفت: براى آن كه ما را نبيند، يوسف گفت

تو از اين بت خود شرم مى‌كنى در حالى كه نه مى‌شنود و نه مى‌بيند، آن گاه من از پروردگار خود كه سميع و بصير است شرم نكنم؟

[١٨] قرآن حكمت آموز سپس نظر انسان را به آسمان و زمين جلب مى‌كند ... به نشانه‌هايى كه همه گواه بر تسلّط مطلق خدا و سرسپردگى و فروتنى همه چيز در عالم هستى نسبت به ذات سبحان و منزّه اوست.

/ ٤٠ أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ‌- آيا نديده‌اى كه هر كس در آسمانها و هر كس كه در زمين است و خورشيد و ماه و ستارگان و كوه‌ها و درخت و جنبندگان و بسيارى از مردم خدا را سجده مى‌كنند؟ ...» در واقع همه اين چيزها به خدا سر سپرده‌اند و بدو فروتنى مى‌كنند.

«وَ كَثِيرٌ حَقَّ عَلَيْهِ الْعَذابُ‌- و بر بسيارى عذاب محقّق شده ...» امّا بسيارى از مردم به خدا سجده نمى‌گزارند و اين دسته در واقع جز نسبتى اندك را تشكيل نمى‌دهند كه چون با مجموعه حيرت انگيز آفريدگان و شمارهاى افزونى كه كامپيوترها نيز از شمردن و آمار گرفتن آنها ناتوانند، مقايسه شوند، چيزى به حساب نمى‌آيند.

راستى را، كرامت انسان اقتضا و ايجاب مى‌كند به خدايى كه آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست از آن اوست سجده گزارد، آن خدايى كه هر چه بخواهد مى‌كند، امّا سجده گزارى به بتى كه نه زيانى مى‌رساند و نه سودى يا زيان مى‌زند و سودى ندارد، يا به بشرى حقير و خرد چون شاهان مغرور، يا ثروتمندان فسادگر، بيگمان موجب اهانت و ذلّت و خوارى و كوچكى است.