تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٩ - رهنمودهايى از آيات

است بكارد.

در پايان سوره فرقان كه به بيان رساله و وحى و ايمان به آن دو اختصاص دارد، خداوند موضوعات مهمّى را كه در خلال اين سوره ياد كرده است براى ما خلاصه مى‌كند.

نخست: ايمان به رسالت سخنى نيست كه بر زبان جارى شود، بلكه تعهّد و بارى است بزرگ و موقعيّتى دقيق كه هر فرد از افراد جامعه ارزش و اهميّت آن را احساس مى‌كند.

دوم: اجتماعى كه آن را رسالت بسازد از سلطه گرى دور است، پس در آن اجتماع كسى بر ديگرى تسلّط و چيرگى ندارد، زيرا خضوع و سرسپردگى در آن براى غير ولايت خدا نيست، اما سر سپردگى به ولىّ امر خدا چون پيامبر يا امام يا فقيه عادل عارف در حقيقت همان سرسپردگى و تسليم به خداى سبحان است. زيرا اشخاص اجتماع تقديس نمى‌شوند بلكه در واقع تقديس و سر سپردگى نسبت به ارزشهايى به عمل مى‌آيد كه ايشان آن را مجسّم مى‌سازند و در وجودشان تجسّم و تبلور يافته است.

/ ٤٨٠ سوم: بر اين اجتماع روح احترام متقابل در ميان فرزندانش حكومت مى‌كند، و از اين رو كسى را نمى‌كشند و زنا نمى‌كنند.

در اين جا رابطه‌اى ميان قتل نفس از يك سو و زنا از سوى ديگر وجود دارد، و هر دو نوعى از تجاوز و تعدّى به كرامت انسان تلقّى مى‌شوند، و در نتيجه هر دو- چنان كه در شرح آيات خواهيم ديد- قتل نفس هستند.

آنان كه سرورى سلطه‌اى غير الهى را بر خود ترجيح مى‌دهند، نفس بشرى را محترم نمى‌شمارند و مرتكب عمل زشت مى‌شوند، پس به زودى عذاب را در دنيا و آخرت خواهند ديد، مگر آن كه به درگاه پروردگار خود، خداوند توبه كنند.

چهارم: در اجتماع رحمانى هرگز كسى به ديگرى ستم نمى‌كند.

براى آن كه انسان به ديگرى ستم نكند، بر او واجب است كه از گواهى دادن به دروغ خوددارى كند، و بسيارى از كسانى كه محيطى مناسب براى‌