تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢١ - خانههاى خدا

دهد، بلكه از فضل و لطف خود بر آن مى‌افزايد، زيرا او بى‌نياز توانگرى است كه افزونى بخشش جز بر جود و كرم او نمى‌افزايد.

[٣٩] «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ‌- اعمال كافران چون سرابى است در بيابانى. تشنه، آبش پندارد و چون بدان نزديك شود هيچ نيابد، و خدا را نزد خود يابد كه جزاى او را تمام بدهد. و خدا زود به حسابها مى‌رسد.» آدمى قطع نظر از ايمان يا كفرش، و درست رفتارى يا انحراف خود، همواره مى‌كوشد كه كارهايش ثمر بخش باشد و او را به هدفها و آرزوهايش برساند، ولى تنها انسان مؤمنى كه از آموزشهاى آسمانى پيروى مى‌كند به سرانجام سعادتمندانه مى‌رسد و شخص كافر با وجود رنجى كه به خود مى‌دهد به هيچ يك از هدفهايش نمى‌رسد.

اى كاش قضيّه در همين حدّ متوقّف مى‌شد، امّا وى افزون بر شكست در رسيدن به سعادت خود را در برابر پروردگارى مى‌يابد كه مراقب اعمال اوست و همه را حساب مى‌كند و به سزاى كفر او عذابى سخت برايش آماده كرده است.

آدمى نبايد گمان كند كه حسابرسى خدا تنها مخصوص به روز آخرت است بلكه نتيجه كردارش را در زندگى دنيوى خود نيز مى‌بيند اگر خوب بوده باشد خير مى‌بيند و اگر بد بوده باشد بد مى‌بيند، و خدا زود حساب مى‌كند.

[٤٠] «أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها/ ٣٢١ وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ- يا همانند تاريكيهايى است در درياى ژرف كه موجش فرو پوشد و بر فراز آن موجى ديگر و بر فرازش ابرى است تيره، تاريكيهايى بر فراز يكديگر، آن سان كه اگر دست خود را بيرون آرد آن را نتواند ديد. و آن كه خدا راهش را به هيچ نورى روشن نكرده باشد، هيچ نورى فرا راه خويش نيابد.»