تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٩ - ٣ - عطا

مى‌كنند آيا همراه آنها به بازى خواهد ايستاد؟ هرگز ... همچنين است حال مؤمن، زيرا دل او سخت مشغول انديشيدن به هدفها و مسئوليتهاى خويش در زندگى است، چندان كه او را از مسائل كوچك و كم ارزش زندگى باز مى‌دارد. حتى اگر چيز بيهوده‌اى نيز پيش آيد و بخواهد او را سرگرم دارد وى اهتمامى بدان نمى‌ورزد، قرآن درباره ايشان نمى‌گويد: آنان خود به جستجوى بيهودگى نمى‌پردازند بلكه مى‌گويد

«عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ‌- يعنى اگر كسى بكوشد و بخواهد بر آنان تأثير گزارد، آنان تحت تأثير او و بيهوده او قرار نمى‌گيرند و از آن روى بر مى‌گردانند.

«لغو» در سخنان امامان اهل بيت (ع) تفسير شده است به گوش فرا دادن بدانچه گوش دادن به آن حلال و روا نيست، كه شامل فحش، و غيبت، و كندوكاو در آيات خدا مى‌شود.

در حديث پشت در پشت از ابى عبد اللّه صادق (ع) در تفسير اين آيه آمده است

«اگر كسى به باطل سخنى بر تو بست يا نسبتى به تو داد كه در تو نيست، براى خدا از او روى گردان».

و در حديثى ديگر «لغو» تفسير شده است به آوازه خوانى، و سرگرميهاى بيهوده، و در حديثى ديگر به شنودن سخن قصّاص و داستان پردازان خيالباف. امّا امام امير مؤمنان (ع) گويد

«هر سخنى كه در آن يادى از خدا نباشد لغو است.» [٤]

٣- عطا

[٤] «وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكاةِ فاعِلُونَ‌- و آنان كه زكات را مى‌پردازند.» و زكاتى كه قرآن در اينجا ذكر مى‌كند، تنها ده يكى نيست كه مسلمان بر نه چيز، يعنى غلّات چهارگانه، و چارپايان سه گانه، و دو نقدينه (طلا و نقره)