تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩١ - زمان نزد خدا

مهلت داده و آن گاه هنگامى كه حجّت بر آنها تمام شده آنان را گرفتار ساخته است؟

«وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَمْلَيْتُ لَها وَ هِيَ ظالِمَةٌ ثُمَّ أَخَذْتُها وَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ- چه بسيار قريه‌هايى را كه ستم پيشه بودند و من مهلتشان دادم، آن گاه آنها را فرو گرفتم. و بازگشت همه نزد من است.» آنها كجا رفتند؟ مگر نه به سوى خدا؟ آرى، ذات سبحان او از فوت وقت پروايى ندارد، و كسى كه از فوت وقت بيمى ندارد به انتقام گيرى نمى‌شتابد.

[٤٩] وظيفه پيامبر همانا رساندن رسالت و پيام به مردم است، تا تهديد كننده‌اى براى آنان باشد در برابر عذاب سخت و در صورتى كه بر نافرمانى اصرار ورزند. با آن كه پيامبر مژده رسان نيز مى‌باشد روند آيه در اينجا بر جنبه بيم دهندگى تكيه مى‌كند زيرا چارچوب كلّى گفت و گو در اينجا موضوع تكذيب و عذاب آن است.

«قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما أَنَا لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ‌- بگو اى مردم! من براى شما هشدار دهنده‌اى آشكارم.» [٥٠] «فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ‌- پس آنان را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند، آمرزش و رزقى كرامند است.» كسى كه در كنار رسالت بايستد و بدان و به پيامبر ايمان بياورد و به موجب آن رسالت كار نيك كند، بيگمان به دو جايزه نايل مى‌شود: اول آمرزش و افكندن بار گناهان، و دوم رزق كرامند، يعنى رزقى كه كرامت انسان را مى‌افزايد، زيرا نوعى رزق نيز وجود دارد كه كرامت را مى‌برد و سبب خوارى مى‌شود.

/ ٩١ در اين آيه تنها آنچه بر آخرت دلالت مى‌كند نيامده بلكه شامل دنيا نيز مى‌شود. بدين معنى كه آمرزش و پوشاندن گناهان و پاكسازى واقعيّت فردى و اجتماعى از آثار انحراف و فساد و تزكيه نفس از پليدى رشك و كينه‌ها، همه اينها نعمتهايى بزرگ است كه خدا در دنيا نيز بر مؤمنان فرو مى‌بارد.