تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٣ - براى آن كه پيامبر طرف مقابل ما نباشد

بسيارند كسانى كه از دوستانى بد پيروى مى‌كنند كه مردم را با دعوت به نافرمانيها از كتاب و ذكر خدا باز مى‌دارند، و پيداست كه مسئله دوستان بد آن است كه با قدرى خوش خدمتى انسان را از ياد خدا مشغول و سرگرم مى‌كنند، و از اين رو سزاوار است كه مؤمن از مجالس لهو و لغو و سرگرمى و بيهوده و جلسات وقت گذرانان دورى جويد و در باغهاى بهشت مأوى گيرد كه همانا مجالس دانشمندان و حلقه‌هاى قرآن و مدارس علم و جلسات كار و اقدام در راه خداست.

اين شيطان كه تو را به نافرمانى مى‌خواند در ساعت سختى تو را تنها وا مى‌نهد، و بدين عنوان كه از خداوند پروردگار جهانيان مى‌هراسد تو را وامى‌گذارد، و در حديث آمده است كه شيطان روز قيامت به روى پيروان خود آب دهان مى‌افكند.

«وَ كانَ الشَّيْطانُ لِلْإِنْسانِ خَذُولًا- و اين شيطان همواره آدمى را تنها مى‌گذارد.»

براى آن كه پيامبر طرف مقابل ما نباشد

[٣٠] براى آن كه شفيع گرامى، طرف مقابل ما نباشد، و سرور و پيشواى ما كه/ ٤٢٣ مهربانترين مردم نسبت به بندگان خداست بر ضدّ ما گواهى ندهد، ناگزير بايد در گلزارهاى قرآن به سر بريم و آن را مونس تنهايى خود و حكمروا بر اجتماع، و داور هنگام مرافعه، و پيشواى طريق، و رهنما به هنگام پياپى آمدن فتنه‌ها و آزمونها قرار دهيم.

در حديث پشت در پشت از امام صادق- عليه السّلام- از پدرانش، از پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم- آمده است كه گفت

«هر گاه فتنه‌ها همچون پيمودن شبى تيره بر شما مشتبه شد به قرآن متوسّل شويد، كه قرآن شفيعى است كه شفاعتش را بپذيرند و دشمن ستيزى است كه تصديقش كنند، و هر كس را كه آن را فراروى خود قرار دهد به بهشت رهبرى مى‌كند، و هر كس را كه آن را پشت سر خود نهد به دوزخ مى‌راند، و راهنمايى است‌