چه بسا همكاريهايى كه از مجلس خوراك آغاز شده، حتى انقلابهاى رسالتى بيشتر از نظير چنين مناسبتهايى شروع شده است، پس هنگامى كه نفوس به يكديگر نزديك شود و پرده‌هاى ميان انسان و برادرش، دور از چشم و گوش ديگر مردم، برداشته شود، آنجاست كه انسان به گفت و گو از آنچه مورد نظر اوست مى‌پردازد و غمها و مشكلات خود را با برادرش در ميان مى‌گذارد و در نتيجه فضاهاى مناسب گفت و شنود و تبادل افكار براى گرد آوردن امكانات و توانمنديهاى گوناگون و از ميان بردن دشواريها به وجود مى‌آورد.

در واقع گردهماييهاى خانوادگى در اسلام همان خشتهاى اوّل و اساسى در زمينه مقاومت و پايدارى و فداكارى در جامعه اسلامى است. ممكن است انسان نتواند در برابر ستيزه‌گريهاى روزگار و سركشيهاى گردنكشان ايستادگى كند و به تنهايى به پيروزى برسد، ولى هنگامى كه با خويشاوندان و آشنايان خود بنشيند و با آنان همكارى كند مى‌تواند چنين كند زيرا نيرويى در خود احساس مى‌كند كه او را با دلاورى به رويارويى با هر ستيزه و مبارزه‌اى بر مى‌انگيزد.

از آنجا كه نشستن بر سر سفره‌ها با يكديگر متضمّن فوايد اجتماعى بزرگ است، مى‌بينيم كه اسلام اين امر را تشويق مى‌كند، و اگر در كشورهايى كه طاغوت بر آنها حكمرواست روابط اجتماعى استوار و فعّال باشد بيگمان شمشير سركشى و طاغوت منشى مى‌شكند، زيرا در آن هنگام طاغوت افراد را جدا جدا نمى‌زند بلكه خانواده به خانواده مى‌زند، و خانواده نيرومند و بهم پيوسته فعّال صخره ايست سخت كه از پاى در نمى‌آيد، و اگر سر تا سر جامعه از طريق فرماندهيهاى خود به همكارى با يكديگر پردازند، بيگمان طاغوت مسلّط بر گردن مردم سقوط مى‌كند.

/ ٣٦٤ قرآن كريم سپس حكمى ديگر مى‌دهد كه به روابط اجتماعى حرارت و دلچسبى مى‌بخشد و مى‌گويد

«أَوْ ما مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ‌- يا خانه‌هايى كه كليدهاى آنها نزد شماست ...» پس وقتى مالك كليد خانه خود را به كسى مى‌دهد، آن كس مى‌تواند- به موجب فحواى عمل- كه خبر از رضايت قلبى مالك مى‌دهد، خوراكى را كه در آن‌