تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٣ - حدود شرعى حجاب

- عليه السّلام- آمده است كه سبب آمدن اين آيه چنين بود

جوانى از انصار در مدينه با زنى روبرو شد، زنان در آن هنگام مقنعه‌هايشان را به پشت گوشهايشان مى‌افكندند، آن جوان به وى كه از سمت مقابل مى‌آمد نگريست و چون از كنار او گذشت هم چنان بدان زن نگريست و وارد كوچه‌اى تنگ شد كه آن را نام برده است- يعنى فلان كوچه- و مرد هم چنان چشم در پشت آن زن داشت و در اين هنگام صورتش به استخوان يا پاره شيشه‌اى كه در ديوار قرار داشت برخورد و بشكافت، چون آن زن برفت مرد به خود نگريست و ديد كه خون بر جامه و سينه‌اش مى‌ريزد. گفت: به خدا سوگند كه بايد نزد پيامبر بروم و او را از اين رويداد آگاه كنم. راوى گويد: خدمت پيامبر آمد و چون پيامبر خدا او را ديد بدو گفت: اين چه وضعى است؟ وى به حضرتش ماجرا را باز گفت، آن گاه جبرييل اين آيه را فروآورد: «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى‌ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ‌- به مردان مؤمن بگو كه چشمان خويش فرو گيرند و شرمگاه خود نگه دارند. اين برايشان پاكيزه‌تر است» [١٧].

امّا زينت آشكار را واجب نيست بپوشانند، و در حديث منقول از امام صادق (ع) آمده است كه: «عبارت است از سورمه و انگشترى» [١٨].

«وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبائِهِنَّ أَوْ آباءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنائِهِنَّ أَوْ أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَواتِهِنَّ أَوْ نِسائِهِنَ‌- و زينتهاى خود را آشكار نكنند، جز براى شوهر خود يا پدر خود يا پدر شوهر خود يا پسر خود يا پسر شوهر خود يا برادر خود يا پسر برادر خود، يا پسر خواهر خود يا زنان همكيش خود ...» از اين آيه در مى‌يابيم كه نشان دادن زيباييها و جذابيّتهاى زن جز به زنان مؤمن جايز نيست،/ ٣٠٤ و در حديث از ابى عبد اللَّه صادق- عليه السّلام- آمده است‌