تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٤ - شرح آيات

جهان مادّى امروز ميزان پيشرفت را در درآمد ملّى مى‌شمارد، كسى مى‌پندارد كه خدا با اوست زيرا از جهت قدرتمندى و ايجاد ترس و هراس در زمين از ديگران برتر است، و بر دلارهاى خود مى‌نويسد «با تكيه بر خدا» آن گاه با آن اموال با سرنوشت ملّتها بازى مى‌كند- هرگز و هرگز خدا چنين نمى‌كند- او ستمگران را بر بشريّت مسلّط نمى‌سازد و از آنان خشنود نمى‌گردد.

«أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ* نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ‌- آيا مى‌پندارند كه آن مال و فرزندان كه ارزانيشان مى‌داريم* براى آن است كه مى‌كوشيم خيرهايى به آنها برسانيم؟ ...» آيا آن گروه تصوّر مى‌كنند كه خير و كمال در داشتن افراد و اموال است؟

و ما وقتى اين چيزها را به آنان داديم شيفته آنان بوديم يا از آنان خرسند بوديم؟! «بَلْ لا يَشْعُرُونَ‌- نه، كه آنان در نمى‌يابند.» زيرا خير حقيقى فقط همان چيزى است كه قرآن مى‌گويد، نه آن چيزى كه آنها به دست آورده و مالك آن شده‌اند. و نيز خير در وجود كسانى متبلور شده است كه آيات بعدى از آنان سخن مى‌گويد

[٥٧] «إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ‌- آنهايى كه از خوف پروردگارشان لرزانند.» پس مؤمنان عمل مى‌كنند، اما بدانچه تقديم مى‌كنند مغرور و فريفته نمى‌شوند، بلكه بر خويشتن بيمناكند، زيرا مى‌دانند كه اين پيكرها طاقت تحمل شعله آتش را ندارد، در نتيجه تمام كوشش و شغل شاغل آنان نجات دادن خود از دوزخ است، و اين عبارت در دعا تكرار مى‌شود كه «ما را از عذاب دوزخ بازدار» و در آيه‌اى قرآنى آمده است

«فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ [٢٣]- و هر كس را از آتش دور سازند و به بهشت در آورند به پيروزى رسيده است».