تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٩ - شرح آيات

خدا (ص) نيز نقل كرده‌اند كه بر اثر آن اين آيه نازل شد كه «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ‌ [٤٢]- پس به سوى خدا بگريزيد» و تفاوت ميان انديشه نخستين كه منفى است و دوّمى كه مثبت است در اين است كه اين يك ما را دعوت مى‌كند كه هنگام مشاهده بلا دست بسته نايستيم، بلكه به سوى خدا بگريزيم و بدو پناه بريم، پس از دست تيرانداز هم بدو پناه مى‌جوييم، و از خشمش به مهرش متوسّل مى‌شويم. (همچون كودكى كه وقتى از مادر خود پرخاشى بيند، هم به دامان او پناه مى‌برد.- م.) در دعايى منقول پشت در پشت (از ائمه اطهار) مى‌خوانيم

«از كجا مرا خيرى به دست آيد كه خير جز نزد تو به دست نيايد؟ و از كجا مرا نجات حاصل شود كه نجات دادن جز به دست تو كس را نشايد؟ نه آن كس كه نكويى كند از كمك و رحمت تو بى‌نياز شود، و نه آن كس كه بدى كند و بر تو جسارت ورزد از حيطه قدرت تو بيرون رود».

[٨٩] هر چه از اين مقولات از آنها بپرسى، «سَيَقُولُونَ لِلَّهِ‌- خواهند گفت: از آن خداست ...»/ ٢٢٩ و اين پاسخ را بنا بر فطرت و سرشت خود مى‌دهند.

«قُلْ فَأَنَّى تُسْحَرُونَ‌- بگو: پس چرا فريب مى‌خوريد؟» از جانب ديگران فريب مى‌خوريد و مشاعر و اراده شما را مى‌ربايند.

[٩٠] «بَلْ أَتَيْناهُمْ بِالْحَقِّ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ‌- نه، ما بر آنان سخن راست فرستاديم و آنان دروغ مى‌گويند.» دروغگويى مرحله‌اى خطرناك از كفر و انكار است، كه در آن صورت بشر حق را نه از روى جهل و نادانى نسبت بدان بلكه با آگاهى و هشيارى بدين امر كه به يقين حقّ است، مورد انكار قرار مى‌دهد.

[٩١] از بزرگترين دروغهاى آنها اين بود كه ادّعا مى‌كردند خدا را فرزندى و شريكى است. و قرآن سخن اين دروغگويان را نفى مى‌كند آنجا كه مى‌گويد