تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥١ - ٤ - محدود ساختن و مهار كردن شهوتها

آن، و جهت دادن به غريزه بر طبق آن. نگهدارى و حفاظ بر شرمگاه از ناحيه بهداشتى نيز هست، و آن از طريق عدم زياده‌روى در شهوت و پايبند بودن به راههاى شرعى آن است.

[٦] «إِلَّا عَلى‌ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ‌- جز بر همسران يا آنچه به ملكيّت خود در آورده‌اند ...»/ ١٥٢ از كنيزان.

«فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ‌- كه (در نزديكى با آنان) مورد سرزنش قرار نمى‌گيرند.» يعنى نزد خدا از اين بابت مؤاخذه نمى‌شوند، زيرا شهوتهايشان را در محل مناسب خود به كار برده‌اند. و شايد در اين آيه اشاره به خطا بودن دورى جستن كلّى از شهوتهاست، و اين كه وسوسه‌هاى شيطان است كه در دل كسانى كه به اندازه متعارف خود به ممارست شهوتها مى‌پردازند، بذر سرزنش مى‌كارد، و بر مؤمن است كه بدان اعتنايى نكند.

[٧] «فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ‌- و كسانى كه غير از اين دو بجويند از حدّ خويش تجاوز كرده‌اند.» كسانى كه در خور مجازات در دنيا با حدود شرعى هستند و در آخرت با عذاب خوار كننده. «العادى» يا «المعتدى»: كسى است كه از حدود تجاوز كند.

در اين آيه فساد هر گونه بهره گيرى از شهوت در غير مورد خود بيان شده است، چون بر انگيختن شهوت با نگريستن به زن بيگانه، و عكس عريان، و فيلمهاى جنسى (سكسى)، يا با شنيدن داستانهاى عشقى.

امّا نوادر جنسى، و عادت پنهانى (استمناء)، و سپوختن چارپايان، اين آيه به صراحت از حرام بودن آنها سخن مى‌گويد.

و در حديث از امير مؤمنان- عليه السّلام- آمده است

«بنده از خداوند بسيار دور است اگر همّت او صرف شرمگاه و شكمش‌